Veel andere topwielrenners genieten er van jachten en zon. Wout Poels (38) ruilde Monaco juist in voor Overloon. Geen Ferrari’s meer voor de oud-winnaar van Luik-Bastenaken-Luik. In plaats daarvan een omgeving vol herinneringen én ruimte voor zoontje Casper. En stoppen? Dat blijkt
Op een fietspad langs de Maas, de brug bij Oeffelt of bij de bakker in Overloon: sinds afgelopen winter kun je er zomaar oog in oog komen te staan met een van Nederlands beste wielrenners van de afgelopen twintig jaar.
Wout Poels (38) is terug in de regio waar hij vandaan komt. En dat is ook voor hemzelf bijzonder.
Na negen jaar Monaco traint de winnaar van Luik-Bastenaken-Luik 2016 nu weer op de wegen waar hij in zijn jeugd zo vaak reed met fietsvriend Willem uit Oploo.
Razend voorbij herinneringen. Langs de rozenkwekerij in Blitterswijck, waar hij vroeger een bijbaantje had en met Radio Tour uit de speakers droomde van een eigen glansrol in de Ronde van Frankrijk.
En langs de begraafplaats in Meerlo.Daar ligt vader Henk, 14 jaar geleden gestorven op 57-jarige leeftijd. Poels stopt er nu regelmatig.
„Even 2 à 3 minuutjes stil zijn, kijken of alles er nog netjes bij ligt en weer verder. Een fijne plek om te zijn. Mijn vader is jong overleden. Hij heeft mijn grootste successen niet meegemaakt.Ach, zijn vader. Als Poels aan hem denkt, ziet hij weer de eindeloze autoritjes voor zich die ze vroeger samen maakten naar België.
Het begint met voetbal
Voordat hij als 12-jarige op de racefiets stapt, keept kleine Wout bij de lokale voetbalclub in Blitterswijck. „In zo’n dorp ga je op voetbal of scouting. Het was net als met de communie en het vormsel. Je deed het gewoon, zonder na te denken.Zijn communiefoto maakt Poels als kind nog bij de Amsterdam ArenA, maar voor zijn vormsel krijgt hij een fiets.Dan lonkt het wielrennen, de sport van grote broer Norbert. In fietstijdschriften speurt de jongste Poels naar aankondigingen van wedstrijdjes met meer klimkilometers dan de doorsnee rondjes om de kerk.
Zo vond ik vaak koersen in Zuid-Limburg of België. Samen met mijn vader ging ik die kant op. Vooraf de weg zoeken via zo’n online-routeplanner en dan urenlang in de auto. Zo kregen we een bijzondere band samen.Met steevast hetzelfde ritueel op de terugweg. „Altijd even stoppen bij een McDonald’s.”
Niet fietsen tussen Ferrari’s
Hij hoopt dat het later met zijn eigen zoontje Casper ook zo zal gaan. De eerste stap is gezet. Sinds de verhuizing naar Nederland afgelopen januari kan de 4-jarige fietsen.